Yaşamış olduğumuz toplumun bilgi toplumu olduğuna ilişkin bir çok toplum kuramcısının yapmış olduğu açıklamalar bu olgu hakkında herhangi bir şüpheye düşmemizi gereksiz kılmaktadır. Ancak bir bilgi toplumu olmanın ne tür özellikler taşıdığı konusunda ise çok farklı söylemler gelişmiş durumdadır. Farklı açıklamaları bir yana bırakacak olursak, günümüzde bilgi toplumlarının temel özelliğinin bilgi ve enformasyona dayanan bir örgütlenme şemasına sahip olmak olduğunu söyleyebiliriz.

 

Bu durum dünya üzerinde bir çok toplumda gerçekleşmiş, diğerleri de bilgi toplumu olma yolunda ilerlemektedirler. Ancak bu özellikle bireyciliğin ve iletişim ağları içinde yalnızlık sorununun da gündeme gelmesine neden olmuştur. Bir zamanlar Ferdinand Tönnies’in Gemenschaft (cemaat)  toplum  yapısından Geselschaft ( birliksel-cemiyet ) toplumuna geçiş olarak nitelediği ve Durhheim tarafından da organik dayanışma toplumu olarak adlandırılan modern toplum, bireyi yalnızlaştırdığı için  kimi açmaz ve sorunlar içerdiği,  anomi ve yabancılaşmaya yol açtığı için de sürekli eleştiri konusu olmuştur.

 

 İşte tam bu aşamada sosyal teoride son birkaç on yıl içinde topluluk olmanın, bir arada eylemde bulunmanın ve karşılıklı ilişkilerin modern toplumun en önemli panzehiri ve tamamlayıcısı olacağı gerçeğinden hareketle yeni bir kavramasallaştırmaya gidildi. Bu süreçte icat edilen sosyal sermaye kavramının ana fikri, sosyal iletişim ağlarının toplumun sağlıklı bir şekilde devam etmesinde hayati bir değeri olduğudur.

 

Sosyal bağlar bireylerin ve grupların verimliliğine doğrudan etki eden önemli mekanizmalardır. Modern toplumun önemsemediği, çoklukla küçümsediği ilişkiler, ağlar bir bakıma toplumları tekrar geleneksel dönemin değerlerini yeniden keşfetmeye yada geleneksel dönemin modern dünyada yerine getireceği yeni fonksiyonları olabileceği gerçeğine ulaştırdı.